Mapa dnia

Salon otwiera o 8:00. Na razie tylko klucze, tramwaj, czarna kawa w termosie. Telefon w kieszeni. Post znów najpierw, kawa później.

Pierwsza kawa, otwiera SMAT. Trzy szkice z Porto już czekają, każdy jej tonem. Klika OK. Wraca do okna.

Ciasto rośnie od trzeciej. Pomidory, drewno, ludzie się zbierają. Telefon gdzieś pod barem. Post wisi z tyłu głowy.

Ktoś inny zrobił post o emeryturze. Pięć slajdów, dokładnie ta sama mechanika, którą Bartek miał w głowie od miesięcy. Otwiera własne notatki. Trzy zdania, dziewięć poprawek.

Między klientkami otwiera SMAT. Cały tydzień już rozpisany. Zatwierdza środę i czwartek. Wraca do klientki.

Kolejka się rozeszła. Na ekranie reel z pizzerii w Neapolu. Kamera nad piecem, ogień, ciasto w powietrzu. Kuba kręci pierwszy własny. Drugie ujęcie kasuje. Trzecie też.

Klienci rozliczeni, telefony oddzwonione, jutro znów termin. Wieczorem przy biurku otwarty Facebook. Pole na nowy post o uldze. Trzecie podejście. Każde brzmi jak ulotka z okienka, nie jak Bartek. A ten i tak zbierze cztery lajki.

Po pełnym dniu sesji wraca do siebie. Otwiera SMAT, opis już czeka, jej tonem. Marka butów, numer kolekcji, jej znak na końcu. Zmienia jedno słowo. Publikuje. Resztę wieczoru ma dla siebie.

Po robocie wreszcie w domu. Siedzi z notatnikiem, próbuje napisać coś o nowej pizzy. Skreśla, pisze, skreśla. Pod ostatnim postem dwa lajki, oba od stałych. Jutro od szóstej znów ciasto.